Kinderen vermist.
Gezocht.
Ben jij Lucie Klavel?
Rook je? - Nee.
Toen ik nog op school zat, had ik een erg strenge leraar.
Elke ochtend controleerde hij onze adem
en diegene die naar sigaretten rook, kreeg automatisch een onvoldoende.
En vandaag ben ik die leraar.
Jij hebt twee verschillende oogkleuren. Onvoorstelbaar.
Dat heb ik nog nooit eerder gezien. Da’s zeldzaam.
Weet je hoe dat heet? – Klopt. - Heterochromie.
Weet je wat ze erover zeggen? - Dat het een fout in de pigmentkleuring is.
Nee, nee, nee... Niet in medische termen.
Twee verschillende oogkleuren betekend dat je twee verschillende zielen hebt.
Zielen die in het ene oog binnenkomen en het uit het andere oog vertrekken.
Het is gewoon een pigmentverkleuring. Da’s alles.
Mijn naam is Mevr. Wilson, trouwens. - Dat weet ik.
Maar je kunt me Catherine noemen als je wilt.
Nee, ik noem je liever Mevr. Wilson. - Wat jij wilt, Mevr. Klavel.
Gezien de meerderheid van onze cliënten niet in staat is om
zelfstandig naar de toilet te gaan, hoef ik je niet te vertellen dat
ze de deur niet voor je open zullen doen.
De eerstvolgende man die we gaan zien, vergt niet veel zorg. Enkel een spuitje.
Hij’s vrij labiel en babbelachtig. Hoewel, we zijn er hoogstens een kwartier.
Als we niet aan een tijdslimiet houden komt het helemaal schema door elkaar te staan.
Neem mijn tas. ‘t Is te zwaar voor mij.
André?
André, het is tijd voor je spuitje.
Kalmeer. Ik ben het maar, zie je?
Je wilt toch niet dat wij je in de vroege ochtend bezoeken, toch?
Ga je gang.
Is dat mijn kleindochter? - Nee.
Je weet dat ze allang niet meer langsgeweest is.
Dit is Lucy. Een jong meisje dat mij zal gaan helpen de komende 10 dagen.
Een stagiaire. - En mijn kleindochter dan?
Zeg hallo tegen Lucy, André. - Goedendag, jongedame.
Goedendag, Mr. Marchal.
Nee. - Nee, nee, nee. Niet dat weer.
Altijd hetzelfde gedrag. Hij haat dit. - Ik kan dit wel.
Heb je dit wel eens eerder gedaan? Niet dat je halverwege de naald breekt.
Nee, ik kan dit wel.
Oké. Laat maar zien wat je kan.
Alles is in orde, Mr. Marchal.
Niet slecht.
Vertel mijn kleindochter, dat ze eens op bezoek moet komen.
Haar naam is Matilda.
Zeg tegen haar dat ze me binnenkort moet bezoeken.
Zullen we doen. Nu dan--
Het is niet dat we ons vervelen, André, maar we moeten vertrekken.
Dus, tot morgen.
Tot morgen, Mr. Marchal.
Nou, Maddy, wat voor een geschenk heb je dit keer voor ons achtergelaten?
Nee, wacht hier op mij. - Waarom?
Tot dusver heb je je prima staande gehouden, echter ben je voor deze patiënt niet klaar.
Wat is er speciaal aan deze patiënt? - Wacht hier.
Ik zal niet te lang weg zijn. En alsjeblieft, laat de radio uit. Het vreet de accu op.
Nieuwsgierig en ongeduldig. Precies zoals ik ze graag zie.
Jij hebt alles wat het vergt om een verpleegster te zijn.
Mag ik je introduceren aan Deborah Jessel.
Deborah Jessel was eens een beroemde en beruchte danslerares.
Er kwamen zelfs studenten uit Parijs, om onder haar te mogen studeren.
Maar dat was vóór de coma. Eentje waar ze al jaren in zit.
Je mag gerust een raam open doen.
Een beetje frisse lucht en zonneschijn?
Dat zal ons goed doen. Zelfs planten moeten ademen, toch?
Praat je met haar? - Alleen over niemendalletjes.
Ze zal me in ieder geval niet onderbreken.
En het is goedkoper dan een psychiater.
Lezen was één van haar weinige pleziertjes. Jessel is een echte verzamelaar. Lees jij ook graag?
Ja. - Zoek er dan maar eentje uit.
Ga je gang. Maakt niet uit. Kies er maar eentje.
Ik weet nooit wat ik moet kiezen. Ik weet niets over literatuur.
Kom op, schiet eens op. Ogen dicht en kies er eentje.
Één van de vele verblijfplaatsen van een motvlinder.
Hoe dan ook, samen met mijn studie heb ik haast geen tijd om te lezen.
Wil je dit verwisselen?
Waarom ontvangt zij een transfusie? - Geen idee. Ik ben geen dokter.
Ze kan wel een manicure gebruiken.
Het zou niet eens lang duren. Om haar nagels te knippen.
In haar conditie is ze waarschijnlijk geeneens bewust hoelang haar nagels zijn.
En haar familie dan? Zullen zij niet klagen dat wij onze taak niet uitvoeren?
Haar familie? De enige familie die zij heeft is een dochter.
Zij was doof geboren. Volgens mij is zij allang dood.
Ik ben er vrij overtuigd van. Er is enkel geen definitief bewijs.
Zou een tehuis niet beter zijn voor haar?
Het was haar laatste wens om thuis te sterven.
Als je zoveel geld hebt, dat het praktisch je oren uitloopt
zullen je wensen worden gerespecteerd.
Deborah Jessel is verschrikkelijk rijk. Er wordt zelfs gezegd dat ze een schat heeft.
Een schat?
Geld, juwelen, goudstaven en dergelijk.
De locatie van de schat is onbekend, zoals je kunt voorstellen.
Geloof me. Ik heb elke deur geprobeerd met een slot en grendel
in dit gat. Zonder resultaat.
En er is geen enkele kans dat ze nog uit haar coma zal ontwaken?
De kansen zijn net zo groot dat ik een rijke vent zal ontmoeten
en me mee zal nemen naar een exotisch land, ver vandaan hier.
Nee, dus?
Doe de gordijnen dicht.
Als we ze open laten, en er is een controle, zullen we in de problemen raken.
Zeurpieten.
Ik veracht die lui van de medische diensten.
Nou, slaap lekker, Deborah.
Niet teveel feesten vanavond. Oké?
Ik weet dat het niet de meest toegankelijke werk is
maar voor een eerste dag, deed je het best goed.
Dank je, Mevr. Wilson.
Geen dank, Mevr. Klavel.
Tot morgen. Zelfde tijd. Zelfde straf. - Fijne avond. Tot morgen.
Hé, Lucy!.
Hoe is het?
Ik heb je gemist. - Wederzijds.
Begrepen?
William?
Die muts staat je goed. - Stop daarmee.
Kom op. Alleen omdat ik stink als een vis, betekend niet dat je--
William!
Jij gaat nergens heen voordat alle vis uit de weg is. Hier.
Oké. Oké.
Ik ben al aan het werk. - Goedenavond, Mr. Kerrien.
Ze zei goedenavond. - Goedenavond, Lucie.
Geen zorgen, dit duurt niet al te lang. - Hier.
Daarna pakken we een pilsje.
Je moet uitgeput zijn na zo’n dag met sombere patiënten.
Alles goed, moeder? Prima. - Best goed. Jij?
Hallo, Lucy. - Wij gaan daar zitten. Oké?
Alles goed, Yohan? – Hé, man.
Hoe gaat het, Lucie. Goed?
Dus nu moet jij binnenkomen met de clown die naar sardienen stinkt
om mij te kwellen. - Dat klopt, Ben.
Rechtvaardig die vijftig euro die mijn moeder jou iedere maand betaald
en bring ons twee biertjes. - Ik zal zien wat ik kan doen.
De enige manier om een zware dag te doorkomen. - Ja, ik weet het.
En, vertel ons over je eerste dag.
Het ging. De zuster die mij moest trainen, was een beetje streng zo nu en dan
maar verder ging het vlekkeloos. - En de patiënten?
De meeste patiënten praten niet. - Hort is inderdaad net een nachtmerrie.
Trouwens, kun je dat enge huis nog herinneren, vlakbij het moeras
onderweg naar Carantec? - Grapje zeker? Natuurlijk.
Mijn moeder had me verboden om daar ooit rond te gaan hangen.
Maar Ben en ik gingen toch, om te kijken of we moedig genoeg waren.
Waarom? Was je daar vandaag? - Misschien.
Twee biertjes. - Werd hoogstens tijd.
Wat gaan jullie doen vanavond? - Iets zonder jou.
Hé, Ben! - Ja, ik kom eraan.
Kan niets eens twee seconden pauze krijgen. - Nou, ga dan.
Proost.
Serieus, ben je daar geweest?
Wat is daar? Niets anders? - Alleen een oud vrouwtje.
Nee, en ze is serieus oud. Praktisch over de honderd.
Ze leeft nog, maar ze kan zich niet meer bewegen.
Lucy, mijn excuus dat ik dit moet zeggen, maar je verhaal is niet bepaald spannend.
Omdat het nog niet voorbij is.
Dus, niet alleen is ze in een coma, maar blijkt ze ook nog eens rijk te zijn.
Mijn begeleider zegt dat ze ergens zelfs een schat in het huis verborgen heeft.
Een schat? Wat zit er in? - Ze heeft geen flauw benul.
Ze is er nog steeds opzoek naar. - Wat als wij hem eerst vinden?
Gewoon even een ruit inslaan. Da’s alles. - Wat? Ben je helemaal gek geworden?
Sinds wanneer beroof jij oude vrouwtjes? - Waar hebben jullie het over?
Ruiken jullie dat? De lust voor een beter leven.
Of niet? Of wel? - Hallo? Ken ik jou wel?
Ben ik niet voldoende?
Wat is er aan de hand? Waar hebben jullie het over?
Ik ben 22 jaar oud en ik heb dezelfde, ruwe handen als mijn vader.
Oh, ik houd van de zee, zeer veel.
Maar ik wil niet op zee sterven. Niet als mijn vader en zijn vader voor hem.
Ik heb een keuze gekregen. En ik kies om niet op zee te sterven.
Ik wil op land sterven. Ver weg van hier vandaan.
Neem Ben eens, bijvoorbeeld. Hoe lang wil jij nog je moeder’s schort gaan vaststrikken?
Waar heb jij het over? Wat is dit?
Ik ga er vandoor. Ik zie jullie wel. - Lucie. Kom op.
Hé, Lucie!
Wat is dit? Jij bent degene die altijd je vader’s geldproblemen opbrengt. Niet dan?
En sinds je moeder stierf, moet hij twee diensten draaien elke avond.
Laat mijn moeder eruit, alsjeblieft.
Je bent net een klein kind. Een schurk, alhoewel dat misschien teveel eer is,
die alleen op slechte ideeën kan komen.
Zat je niet net twee maanden in de gevangenis? Omwege diefstal van een oude televisieset
uit de garage van een politieagent? - Niet weer dat verhaal.
Ik was erin geluist. En jij weet dat ook.
Ga maar. Ik moet terug aan het werk.
Anders krijg ik klappen van mijn vader. Maar overweeg het, alsjeblieft.
Overweeg het, oké?
Ja, mijn schattebout. Ja, we komen dit weekend langs.
Ja, ik ga ophangen. Lucie is hier en ik moet werken.
Ik zal het doorgeven.
Lucie.
Lucie, ik moet werken.
Moet je “schattebout” gebruiken?
Ondanks dat mijn moeder pas acht maanden dood is.
Je moeder is onvervangbaar. Maar Janice is een aardige vrouw.
En wat zou moeder van Janice vinden?
Ze komt binnenkort bij ons wonen. – Wat?
Ik laat je met rust, schat. We praten er morgen verder over.
Ik moet werken. Ben al laat.
Hallo? - Oké. Maar alleen wat we écht nodig hebben.
Alleen hetgene wat we nodig hebben voor een ideaal leven. Je zult hier geen spijt van krijgen.
Ik hoop het.
Nou, matroos? Heb je naast je vriendin genoeg versterking om een oud vrouwtje bang te maken?
Verkeerd gegokt. Je bent hier alleen omdat je een rijbewijs hebt.
Oké, volgende punt. - Niks volgende punt. Genoeg punten verzameld.
Shit.
We hadden beter met de fiets kunnen gaan, dan in deze schroothoop.
Weet je wat? Jullie beiden verdienen een beetje van deze karma.
Hé, geen slecht woord over mijn schat. Oké? Gewoon wat opstart problemen.
Gelukkige, gelukkige, Halloween, Zilveren Shamrock...
Rot op, lelijke kinderen!
Zie je? Ik zei het je toch. Hij start uiteindelijk altijd.
Wacht, wacht. Parkeer daar.
We moeten het veilig spelen. Vanaf hier gaan we te voet. Hier.
Serieus? Dit is mijn kussen. - Mond dicht.
Wacht eens, William, Zodat ik het allemaal goed begrijp.
Je verwacht dat we twee uur lang door het donker gaan lopen
gekleed als leden van de Ku Klux Klan? Serieus?
Wat moeten we met hiermee doen, man?
Het oude vrouwtje de schrik van haar leven geven?
"Alles goed? Je geld of je leven". Waar zijn we mee bezig?
Nee. - Ben je klaar met klagen? Hier.
Kom op.
Hopelijk ben je klaar om tegen een paal aan te lopen.
Ik ben klaar om rijk te worden.
Binnenkort, zullen we allen van het goede leven genieten.
Met ontbijt in bed en alles.
Als je ontbijt in bed wilt, moet je acht uur ’s ochtends in de keuken zijn.
We zijn al dertig minuten rond aan het lopen. Ik kan niet meer verder.
Mijn schoenen zijn doorweekt. Hoelang voordat we er zijn, Lucie?
Stop met dat gefluit, William. - Maak je niet druk. Niemand hoort ons hier.
Niet die kant op. Jij zou het moeten weten, of niet?
Ze zeggen dat als je fluit tijdens Allerheiligen dat het kwaad je hoort.
Je hoort teveel in die bar.
Wat is zij aan het doen?
‘t Licht trekt de Magere Hein aan. - Dat hoor ik vaker, inderdaad.
Shit.
Mooi zo. Hier.
Ik ben vrij teleurgesteld. Dit is bijna té makkelijk.
Geen geluid totdat we bij de deur zijn. - Geen zorgen.
Ik kan snel door de deur zijn, als het moet.
Zonder een koevoet, kunnen we de hele avond hier staan.
Geen vernieling of ik ga er vandoor. Ik heb je gewaarschuwd.
Hé, maak je niet druk. Kom, we kijken even om de hoek.
Waar ga je naartoe? - Kom op. Kom op.
Nu wil hij het weten.
Ik heb een gevoel, dat dit geen beste idee was
om met jullie een inbraak te plegen.
Het is niet te laat om terug te keren, en een pilsje te pakken.
Welkom. Welkom.
Hier ben ik.
Ik moet je wat heel belangrijks vertellen.
Lucie betaald de eerste ronde, als we nu vertrekken.
Ben, een nieuw leven staat je te wachten. - Niets staat me binnen te wachten.
Dit leidt nergens naartoe.
We kwamen hier zonder intentie om vernieling aan te brengen.
En we weten niet eens wat we zoeken. - We zullen zien.
Zoveel mensen komen en gaan.
Hier.
Welkom.
En waar ga jij naartoe?
De waaghals mag als eerst.
Kom op, jullie.
Lukt het?
Oké.
Ben? Hé, Ben.
Ja, ik kom eraan. Je weet dat ik bang ben om alleen in het donker te zijn, klootzak.
Lukt het?
Het is vrij moeilijk om weer naar buiten te gaan.
Voornamelijk als we een kluis aan het ronddragen zijn.
We maken daar later wel zorgen over. Oké?
Hoe dan ook, als er kostbaarheden in deze kluis zitten,
dan ligt de kluis zeker niet tussen deze rommel verstopt. Laten we naar boven gaan.
Hé, Klavel. Wat ben je aan het doen?
Niet vergeten dat we via hier binnenkwamen.
En waar is dat oude vrouwtje? - Bovenste verdieping.
Volgende.
Ik zie haast niets. Misschien kunnen we beter het light aandoen.
Goed idee. Zullen we ook de politie bellen?
Ga is even rondkijken, in plaats van onzin uitkramen.
Will, ik heb geen goed gevoel hierover.
Wat wil je anders gaan doen? Wil je nu al opgeven?
Will, kijk. Ik denk dat het zilver is. ’t Ziet er zeldzaam uit.
Heb je een theepot nodig? - Nee, ik heb geen--
Wow.
Serieus? Een roestige schaar?
Ben je een zwerver? - Hoe moet ik dat nou weten. Laat me met rust.
Haar idee van een schat is waarschijnlijk een berg kostbare munten en juwelen.
Ik hoop het.
Shit.
Verdomme. Ik schijt in mijn broek hier.
Hoe noem je dat opzetten van dieren nogalweer? - Taxidermie.
Barbaren. - Taxidermie.
Hé, geen sporen achterlaten? - Ja. Mijn excuus.
Lijkt op je vriendin.
Shit. Alles zit op slot hier beneden.
Maakt niet uit. We gaan naar boven.
Wat voor foto’s zijn dit?
Jessel had maar één dochter. Zij was doof sinds haar geboorte en is allang dood.
Van de nabestaanden zullen we in ieder geval geen klachten ontvangen.
Hé, kom eens hier.
Wat is dit nou weer?
Poppen.
Roddelen tijdens koffietijd.
Wat voor een kind wil hier nou mee spelen?
Dit is nog niets.
Dames mogen eerst.
Shit.
Niks shit. Als deze deur op slot zit en de andere niet
dan moet daar een reden voor zijn, toch? Ik durf te wedden dat mijn schat daar ligt.
Geweldig, maar we hebben de sleutel niet. En we weten ook niet waar die is.
Je meent het, Sherlock. - Jessel. Ze draagt een sleutel om haar nek.
Stop daarmee. - Dat moet de sleutel voor deze deur zijn.
Als er überhaupt iets hierachter ligt. - Dat oude vrouwtje weet toch van niets.
Zij komt toch niet meer boven bewustzijn. - Ik ga het niet doen.
We lenen de sleutel alleen maar. Voor eventjes.
Goed gedaan, zus.
Shit. - Kom, laat mij het proberen.
Oké, dat is genoeg. We kappen ermee.
Dit brengt alleen maar problemen op. We brengen de sleutel terug en gaan er vandoor.
Stop eens met dat negatieve denken. Ik garandeer je dat--
Oh, broer, wat heb je gedaan?
We hebben geen keus. We moeten doorgaan nu.
Shit.
Niets hier.
Waar heeft zij die schat verstopt? Hier is niets!
Wees stil.
Oh, shit.
Wat is dit nou weer?
Het is een lijk.
Volgens mij is het Jessel's dochter.
Dit is hun grootste schat.
Verlicht de grond eens, daar zit wat.
Bek dicht! - Nee!
‘t Is dat oude vrouwtje. Hoor je dat?
Nee, da’s onmogelijk.
Dat is niet onmogelijk. Electriciteit is het enige wat werkt hier en verder niets.
Oké, we gaan. Kom op, we vertrekken.
Kom op, schiet eens op.
Help me.
Wat is dit voor onzin?
We zitten vast!
Ik weet het! In Jessel’s kamer is een raam.
Een raam zonder beveiliging. - Waar heb je het over, Lucie?
Je weet dat we niet meer naar boven kunnen. Hoor je dat?
Maar zij kan onmogelijk wakker geworden zijn. Het is de enige mogelijkheid naar buiten.
Oké, we proberen het. Kom.
Waar is zij gebleven? - Mevr. Jessel?
We moeten zo snel mogelijk wegwezen.
Kom op, William. Het raam.
Verdomme, Lucie, je zei—- - Ik zeg het je, eerder was dat niet zo.
Er moet een weg naar buiten zijn.
Ben?
- Ben?
Ben?
Ben? Ben? Waar ben je gebleven, verdomme?
Hé, Lucie.
Kom.
Kom op, snel.
Verdomme, er is geen deur.
Er is geen deur. Dit kan toch niet?
Dat is niet goed genoeg, verdomme!
Deborah en Anne Jessel. December 1935
Hé, ik denk dat ze Anna geslagen heeft.
Wie heeft Anna geslagen? - Jessel’s dochter.
Ik veracht de naam van Jessel’s dochter.
Kom op, we zoeken haar kamer door. - Je hebt alles al gezien. Er is niets.
Geen schat, geen sleutel, niets. - Blijf dan maar hier.
Probeer het raam, nogmaals. - Bewaar die onzin voor jezelf, Lucie.
We gaan nergens heen voordat we Ben hebben gevonden. Oké?
Doe wat ik zeg.
Ophelie, je bent hopeloos. Verlaat de kamer, onmiddelijk!
Dames, ga naar huis.
Vergeet niet te buigen.
Nu, snel.
Anna.
Alleen mensen die we niet kennen, schat.
Anna!
Ga niet naar buiten!
Maak die fout niet weer.
William.
Lucie.
Ben je daar, Lucie?
William.
Ben?
Wat doe je met dat ding over je hoofd?
Wat is dit? Waar was je?
Ben, niet doen!
Niet doen, Ben! - Wat is er aan de hand? - Ben! - William!
Ik zit vast! William!
Niet doen, Ben! Niet doen!
William! William!
Dans! Kom op.
Kom op!
De zon en de maan willen jou niet, Anna.
En de mensen die daaronder leven zelfs minder.
Je leven is hier. Met mij.
Ga!
Nogmaals.
Je toewijding om te leren dansen
zal ervoor zorgen dat je niet nogmaals probeert te ontsnappen.
Nogmaals, alsjeblieft, hoger! Omlaag, omhoog, omlaag.
Nogmaals, met meer buiging.
Nogmaals, alsjeblieft, en verder.
Dieper, lager, lager.
Meer. Doe het nou, dieper.
Meer, meer, meer.
Anna?
Anna.
Je bent niet dood.
Je bent enkel gebroken.
Mevr. Wilson?
Wat ben je-- Wat ben je aan het doen daar?
Ik ben mijn taak aan het uitvoeren.
Wilson? Waarom ben je hier nog?
Waarom ben je nog niet vertrokken, zoals de rest?
Waarom zeg je niets?
Je moest nog een boek meenemen, of niet? Schat?
William...
Hij heeft het lang volgehouden.
Moeder?
Anna. Kom terug.
Een persoon. - Dans, mijn dochter.
Dans!
Wees gehoorzaam.
Ren!
Wees niet bang voor de avond. Gedownload van www.nlondertitels.com